Στη θάλασσα μου….

Φεγγάρι κόκκινο θ’ ανάψω
Και θ’ άρθω δίπλα σου ν’ αράξω
Μέχρι να με’ βρει η αυγή…

************

Με λησμονιά θα σε κοιτάξω
Κι όλο τον πόνο θα βουλιάξω
Μες την γλυκειά σου τη βουή..

************

Μ' ένα χαμόγελο θα σου φωνάξω
Μες την καρδιά σου να χαράξω
Πως μου έλειψες πολύ…

Θυμάσαι ;;;

"Ταξίδι κάνω στη Σιωπή σου
στην αγκαλιά σου να βρεθώ,
να γίνω σπίθα στην ψυχή σου,
ν'ανάψει αστέρι φωτεινό"...

Τί κι αν την Αυλαία έκλεισες,
τί κι αν τα φώτα σβήνεις...
Κάνει θόρυβο η Σιωπή σου,
στον τόπο που αφήνεις!!!

Δεν θα σε πείσω να γυρίσεις,
κάνε ότι σου λέει η καρδιά..
Μόνο να ξέρεις πως μου λείπει,
που περπατούσες ξυπόλητη στη γειτονιά..


Θυμήσου!!!


Ρόδα είναι και γυρίζει...
και η "Σιωπή" σου, θα ηχήσει!!!


Υ.Γ: Δε βάζω link...Όσοι σε γνώρισαν ξέρουν. Όσοι δεν πρόλαβαν, θα βρούν τα ίχνη σου!!! Φιλί γλυκό..

Το παραμύθι μου...

Ήμουν εγώ που στα μάτια μου φορούσα
Μια άσπρη μάσκα, για να βλέπω τις στιγμές
Που τόσο πρόσμενα και πάντα λαχταρούσα
Να είναι όμορφες, γλυκειές κι αληθινές.

Ήσουν εσύ που κρυφά μου μιλούσες
Σα να’ θελες να κρύψεις κάτι απ’ τη ζωή
Όσα μου έλεγες , και πόσο με ποθούσες
Και πως θ’ αρχόσουνα σε μένα μια νύχτα βροχερή

Ήταν ο «Έρωτας» που εκεί τριγυρνούσε
Σαν άλλος “Mάγος” να ενώσει δυο καρδιές
Να διώξει τις μάγισσες κι όλους τους δράκους
Να φέρει αγάπη στις δικές μας ζωές.

Ήταν το σύμπαν που ξανά συνωμοτούσε
Και δεν μας άφησε να δούμε τις χαρές
Ήταν το όνειρο ,που πάλι με γελούσε
Και μ’ άφηνε να ζω , νύχτες μαγικές...

Next_Day !!!

Δανείστικα το nick name της για τίτλο. Ελπίζω να μη σε πειράζει γιατί δεν ρώτησα κιόλας..

Η επόμενη μέρα... Σημαδιακό;;; Συνωμοσία;;; Ή απλά τυχαίο γεγονός... Ποιός ξέρει. Δεν θα το ψάξω..

Άσχετο τελείως αλλά μόλις το άκουσα.. και προσωπικά το περίμενα πώς και πώς..

"Σωκράτης Μάλαμας" Έρχεται επιτέλους... Αθήνα!!! Στο "Ζυγό" από τις 6 Φεβρουαρίου και θα είναι εκεί Παρασκευή / Σάββατο / Κυριακή.. Για τους ενδιαφερόμενους αυτό...


Πολλά τραγούδια του, αγαπημένα μου.. Ένα από αυτά, το παρακάτω..



Τα ξωτικά

Σε ποια σκιά τα μάτια σου θολώνουν
μικρό πουλί σ' αγάπησα πολύ
στα κύματα τα βήματα βουλιάζουν
να 'σουν εδώ να σε βρει η ανατολή

μέσα στα ρούχα μου σε κρύβω σαν φωτιά
να 'χουν να λεν πως δε σε γνώρισα ποτέ
όνειρο είναι η ιστορία μας καρδιά μου
τα ξωτικά γυρνούν τις νύχτες συντροφιά μου.

Δωσ'μου το φως κι ας κάνω πως δεν είδα
δωσ' μου νερό να σβήσω τα βαριά
ό,τι έχει μείνει μέχρι εδώ απ' το κερί μου
είναι τα μάτια σου που καίνε σαν φωτιά

μέσα στα ρούχα μου σε κρύβω σαν φωτιά
να 'χουν να λεν πως δε σε γνώρισα ποτέ
όνειρο είναι η ιστορία μας καρδιά μου
τα ξωτικά γυρνούν τις νύχτες συντροφιά μου.


Υ.Γ: Άλλα ήθελα να γράψω άλλα μου βγήκαν στην πορεία.. Δεν πειράζεί όμως.. Next time.

H μουρμούρα συνεχίζεται...

Είμαι γκρινιάρα τί να κάνω.. Θέλω να μου δίνουν σημασία, να ασχολούνται μαζί μου, να μη με γράφουν κλπ κλπ.. Ζητάω πολλά;;;

Μάλλον ζητάω πολλά.. Μένω εδώ λοιπόν. Αφήνω την μουρμούρα και την γκρίνια πίσω.. Πολύ πίσω.. Μιά καινούργια σελίδα ανοίγω, γιατί θα τρελαθώ στο τέλος.. Έχω φτοιάξει μιά ιστορία στο μυαλό μου, η οποία μάλλον, όχι μάλλον, σίγουρα είναι μόνο δική μου..

Τί σου κάνει η "Φαντασία".. Που λέει και ο Νταλάρας.

"Δε φταις εσύ η φαντασία μου τα φταίει
που σ' έπλασε όπως ήθελε αυτή
η φαντασία μου που χρόνια με γελούσε
πως θα μ' ανοίξεις την καρδιά μου την κλειστή

Μα ποιο είναι κείνο το όνειρο
που βγαίνει πάντα αλήθεια
και δεν αφήνει χαρακιές στις περισσότερες καρδιές
και μια πληγή στα στήθια

Δε φταις εσύ η φαντασία μου τα φταίει
γι αυτό μην κλαις που φεύγω βιαστικά
σε μένα τώρα πια ταιριάζει για να κλάψω
για της καρδιάς μου τα χαμένα ιδανικά

Μα ποιο είναι κείνο το όνειρο
που βγαίνει πάντα αλήθεια
και δεν αφήνει χαρακιές στις περισσότερες καρδιές
και μια πληγή στα στήθια"



Ζητάω ειλικρινά "Συγνώμη" και συνεχίζω..

Ότι μου κατέβει....

Ήρθα πάλι. Όταν δεν είμαι καλά μου αρέσει να γράφω. Τις σκέψεις μου, τον πόνο μου.. Έτσι έκανα μικρή.. Αλλά μεγάλωσα και μυαλό δεν έβαλα..
Δεν ξέρω αν είναι σωστό ή λάθος. Δεν με νοιάζει αν είναι σωστό ή λάθος. Έχω τόσα να πώ και δεν μπορώ. Δεν με αφήνουν.

Έτσι ηρεμώ και βγάζω τις σκέψεις απ'το μυαλό μου.

Ακούω μελωδία και κόβω τις φλέβες μου.. Είναι από τις λίγες φορές που δεν θέλω να φύγω απ'το γραφείο. Είμαι μόνη εδώ και αρκετή ώρα και γουστάρω πολύ. Όχι τη δουλειά. Την έχω αφήσει στην άκρη τελευταία. Μόνο net.

Δεν ήξερα τίποτε περισσότερο από το office στο pc, πρίν έρθω σε αυτήν την εταιρεία. Με το net καμία επαφή. Τίποτα. Xaroylita + Internet = Δύο ξένοι

"Και έφτασε η στιγμή, μετά από αρκετούς μήνες που δεν μπορώ να ξεκολλήσω.. Όλο εδώ γυρίζω.. Και δεν ξέρω που θα πάει αυτό. Είναι καλό ή κακό; Όλα με μέτρο θα έπρεπε. Αυτή είναι η σωστή απάντηση".

Όταν όμως κάτι σε κρατάει εδώ; Τί γίνεται.

Θα μου πείς.. Υπάρχουν κι άλλοι τρόποι επικοινωνίας. Και καλύτεροι.. Αλλά άμα δεν σου δίνεται η δυνατότητα να τους χρησιμοποιήσεις; Πως θα το κάνεις. Με τσαμπουκά και θράσος, επειδή έτσι γουστάρεις;;

Είναι ένα θέμα αυτό. Μεγάλη κουβέντα.. Τέλος πάντων. Η ώρα πήγε πέντε και για πρώτη φορά με λύπη μου, θα αποχωρήσω από το γραφείο..

Καλό απόγευμα και καλή συνέχεια σε όλους.. Φιλιά

Σε κάθε χτύπο της καρδιάς..

Ακούω τη φωνή σου..

Δεν θέλησες να "μ'αγαπάς",
μα θα'μαι πάντοτε μαζί σου..

*******************

Θα ταξιδεύω στα τραγούδια που μου χάρισες
θα τριγυρίζω στις σελίδες τις δικές σου..

θα'μαι το κύμα στη φουρτούνα που μου δάνεισες
θα μείνω εκεί, να νιώθω τις χαρές σου..